Nadat ik uit Koeweit naar Frankfurt was gevlogen, bevond ik me op eens in het Hyatt hotel aan de Rijn in Mainz. Grappig hoe anders het geordende Duitse wereldje is met een grijze lucht en mensen met handschoenen en mutsen vergeleken met de warmte van het midden oosten en de chaos die in de oude stad van Kuwait City heerst. Ik heb een dag vrij en besluit achter mijn computer te werken. Ik ben bezig met het curriculum voor de officiële opleiding tot cosmetisch arts. Wat mist in de module injectables zijn de nieuwe meso draadjes voor de draadlift en de injectie therapieën tegen kaalheid. Hoe ga ik dit incorporeren? Dit zijn natuurlijk maar enkele voorbeelden van al het werk voor de NVCG. Daarnaast ben ik bezig met een lijst van veiligheidscriteria waaraan ik vind dat fillers moeten voldoen om te mogen worden gebruikt door NVCG leden. Deze lijst heeft nogal wat weerstand gecreëerd van de fabrikanten van fillers. Ik zal de lijst moeten aanpassen op basis van de criteria van de Amerikaanse FDA om niet nog strenger te zijn. Kort samengevat; een veel te korte dag om dergelijke dingen te kunnen afronden. Jammer genoeg ben ik best wel chaotisch en lukt het me niet om te kiezen voor één ding en dat helemaal af te maken. In mijn hoofd gaan duizend dingen tegelijkertijd rond en daartoe schiet alles maar een beetje op. Maar aan het eind van de dag heb ik toch het gevoel dat alles weer iets verder is gekomen.

De volgende dag geef ik samen met dr. Yuri Huber (Plastisch chirurg) een workshop. We hebben een selecte groep Duitse collega’s die al veel ervaring hebben met Radiesse. We leren ze het verschil tussen een goed resultaat en een waanzinnig resultaat. Ik was in een behandelkamer twee demo’s aan het doen en liet andere dokters mee behandelen. Yuri deed hetzelfde in een andere behandelkamer. De laatste patiënte zouden we samen doen. De full face behandeling gaat soms ver. Ik probeer altijd met minimale hoeveelheden het optimale te bereiken voor een natuurlijk resultaat. Maar soms is dat niet genoeg. En bij de laatste patiënte injecteerde Yuri zelfs 6 ml aan de ene kant. Tsja, dan kan ik natuurlijk niet maar de helft doen. We hadden beiden een heel leuk loep brilletje op waardoor ik me een echte professor voelde. Uiteindelijk had de dame in kwestie 12 ml Radiesse in haar gezicht. En ik moet zeggen, ze zag er 10 jaar jonger uit. Serieus, de kracht van volume is ongelofelijk.

De volgende ochtend moest ik weer veel te vroeg op om mijn vliegtuig naar Birmingham te halen. Op het vliegveld werd ik opgehaald door Josine Bolenius die daar met collega’s Annemarie van Rosmalen (cosmetisch arts) uit Rotterdam en Bieke Heijkants (dermatoloog) uit Belgie stonden te wachten. We pakten een taxi naar het University Hospital waar we werden opgewacht door Anna, de verpleegkundige van mijn goede vriend Dalvi Humzah (plastisch chirurg).

Het was vandaag feest! We mochten een menselijk hoofd ontleden. En dat niet alleen, we mochten ook met canules fillers injecteren om later te zien waar de filler exact was beland.

Het lijkt misschien luguber voor een leek, maar voor een arts is dit iets heel bijzonders. Het feit dat je de anatomie zo goed kan bestuderen is een enorme verrijking. Ik ben de man eeuwig dankbaar voor het feit dat hij zijn lichaam na de dood heeft afgestaan aan de wetenschap. Doordat we de dag in Birmingham mochten doorbrengen op de snijzaal van het universiteitsziekenhuis ben ik een betere dokter geworden. Mijn driedimensionale inzicht is verbeterd en ik heb een nieuwe methode bedacht voor het opvullen van de slapen, zodat mijn patiënten hier nog veiliger door kunnen worden behandeld. Met nog minder kans op complicaties.
De dag was veel te snel voorbij. Ik wilde niet weg. Maar Josine was streng. We moesten nog shoppen. En dus ging ik jengelend mee de taxi in. Iedereen had honger. Wat is dat toch met snijzalen en de behoefte aan eten? Ik herinner me nog van mijn studententijd dat dit ook zo was… Nou ja, laten we daar maar niet verder op in gaan. Wat ik er nog over kwijt kan is dat ik de enige was die zich aan het idealistische vegetarische dieet hield. En dat kostte me best een beetje moeite.

Via een overvolle shopping mall van Birmingham, waar ik alvast wat Kerstcadeautjes kocht, gingen we terug naar het vliegveld. Thuis aangekomen liet ik Jasmijn haar cadeau zien dat ik al in Kuwait had gekocht. Op het eerste gezicht zag ze wat op zwarte zijde leek en ze dacht dat ik een mooi jurkje voor haar had gekocht. Ze straalde. Toen ze het uitpakte bleek het een enorme soepjurk te zijn en veranderde haar gezicht in een grimas. Pas toen ze zag dat het een burka was kon ze er om lachen.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *